[color=#000] [/color]

[color=#000]به گزارش "ورزش سه"، برتری چلسی به اندازه ای زیاد بود که آنها چند هفته به پایان فصل، قهرمانی شان را قطعی کردند؛ بنابراین مانند دو سه فصل گذشته نباید منتظر هیچ حادثه ای در هفته پایانی بود. آبی ها با شایستگی عنوان قهرمانی را به دست آوردند.
آنها از هفته های نخست در کورس قهرمانی بودند و از روز 30 آگوست (8 شهریور) صدر جدول را به هیچ تیمی واگذار نکردند؛ اما ژوزه مورینیو، مردی که مغز متفکر کسب این قهرمانی بود، حتی یک بار هم عنوان مربی ماه لیگ برتر را به دست نیاورد.
با قطعی شدن قهرمانی چلسی، این مساله حالابه موضوعی قابل بحث تبدیل شده است. تئوری توطئه این اتفاق را به آرای منفی دشمنان مورینیو در جمع کمیته انتخاب کننده که شامل بازیکنان سابق، نمایندگان اتحادیه فوتبال و نمایندگان مربیان حرفه ای لیگ برتر و لیگ دسته اول می شود، نسبت می دهند.
مورینیو یک بار در پاسخ به این پرسش که چرا علی رغم نتایج چلسی، به عنوان مربی ماه انتخاب نمی شود، گفت: من به این موضوع اهمیتی نمی دهم. زیرا در 4 سالی که در لیگ برتر بودم، تنها 3 بار برنده جایزه مربی ماه شدم. بنابراین، مطمئنا انتخاب کنندگان مرا دوست ندارند؛ اما من اهمیتی به این موضوع نمی دهم. تنها می خواهم تیمم برنده شود.

جالب این که در سال 2006 هم مورینیو به اولین مربی ای تبدیل شد که بدون به دست آوردن عنوان مربی ماه، قهرمان لیگ برتر شد. این اتفاق، بار دیگر این فصل تکرار شد؛ در حالی که هیچ مربی دیگری چنین سرنوشتی را تجربه نکرد.
مورینیو پروایی از بیان نظراتش ندارد و منابع لازم برای کسب موفقیت نیز در اختیارش قرار دارد؛ اما او تنها مربی لیگ برتر نیست که می تواند روی هر بازیکنی دست بگذارد. انتظارات از باشگاه های بزرگ لیگ برتر همیشه بالاست؛ این باشگاه ها دائم در حال خرج کردن هستند و وقتی مورینیو را با مربیانی مانند مانوئل پیگرینی، آرسن ونگر، لوئیس فن خال، برندان راجرز و مائوریسیو پوچتینو مقایسه می کنیم، می بینیم که او این فصل بسیار موفق بوده است.
نگاهی به برندگان این فصل جوایز مربی ماه، نشان می دهد که انتخاب کنندگان به مربیانی که با بودجه محدود، نتایج خوبی می گیرند، علاقه بیشتری دارند؛ شاید یک شفاف سازی از سوی آنها، به درک بهتر انتخاب ها کمک کند.برندگان جوایز ماه این فصل، به این شکل بوده: گری مانک، سرمربی سوانسی در ماه آگوست، رونالد کومان سرمربی ساوتهمپتون در ماه سپتامبر، سم آلاردایس سرمربی وستهام در ماه اکتبر، آلن پاردو سرمربی نیوکاسل در ماه نوامبر، مانوئل پیگرینی سرمربی منچسترسیتی در ماه دسامبر، رونالد کومان سرمربی ساوتهمپتون در ماه ژانویه، تونی پالیس سرمربی وست بروم در ماه فوریه، آرسن ونگر سرمربی آرسنال در ماه مارس و نایجل پیرسون سرمربی لستر در ماه آوریل.
نگاه به نتایج تیم هایی که سرمربی شان جایزه مربی ماه را بردند، یک الگوی جالب توجه را نشان می دهد؛ تیم های کوچک با شکست دادن تیم های بزرگ، باعث شدند تا مربی شان جایزه ماه را ببرد.

سوانسی در هفته اول فصل منچستریونایتد را در اولدترافورد شکست داد و جایزه بهترین مربی به گری مانک رسید. وستهام با شکست دادن منچسترسیتی، باعث شد تا جایزه ماه اکتبر به سم آلاردایس برسد.
نیوکاسل، در ماه نوامبر لیورپول را برد و جایزه به آلن پاردو رسید. ساوتهمپتون در ژانویه، منچستریونایتد و آرسنال را شکست داد و رونالد کومان برای دومین بار در این فصل، برنده جایزه مربی ماه شد.
اما در بین این انتخاب ها، موارد نقض هم وجود دارد و تونی پالیس در حالی در ماه فوریه این جایزه را برد که وست بروم، سوانسی و ساوتهمپتون را شکست داد و با برنلی و ساندرلند مساوی کرده بود. مطمئنا مورینیو حق داشت از دیدن جایزه مربی ماه در دست پالیس تعجب کند.
لسترسیتی بحران زده در ماه آوریل به اندازه ای خوب بود که جایزه به نایجل پیرسون برسد؛ هرچند در پایان ماه، آنها با شکست 3 1 مقابل چلسی، به زمین سخت واقعیت خوردند.
در این بین، مانوئل پیگرینی و آرسن ونگر هم با لطف کمیته انتخاب کننده روبه رو شدند. چلسی به لطف حضور در جام اتحادیه و چمپیونزلیگ، تقریبا در همه ماه ها بازی های بیشتری از حریفان انجام داد، اما واضح است که در این انتخاب فقط دیدارهای لیگ برتر در نظر گرفته می شود.
شاید انتخاب مورینیو به عنوان مربی فصل لیگ برتر، بتواند این بی اعتنایی را جبران کند، اما بعید نیست که انتخاب کنندگان به گزینه ای مانند تیم شروود که نتایج خوبی در تیم بحران زده استون ویلابه دست آورد، تمایل بیشتری داشته باشند. شاید مورینیو گفته بود که به جایزه مربی ماه اهمیتی نمی دهد، اما در واقع این طور نیست یا آن قدر که می گوید، برایش بی اهمیت نیست.
اگر از مربیان، بازیکنان، هواداران و حتی مالکان باشگاه های مختلف سوال شود، مطمئنا بسیاری از آنها مورینیو را به عنوان بهترین مربی لیگ برتر معرفی می کنند؛ واقعیتی که به نظر می رسد کمیته انتخاب بهترین های لیگ برتر، حتی در چنین فصلی که چلسی آشکارا برتر از حریفان بود، از درک آن عاجز بوده است.[/color]

.

.

.

.

.

.

.

بحث تمام می شود اما چند روز بعد در یک وبسایت خبری ادعای عجیبی نظر شما را جلب می کند؛ مثلا، ” کلوپ: بوندس لیگا جذاب ترین لیگ اروپاست” و در حالی که این تیتر را می خوانید به خود می گویید: خدای بزرگ! چه چرندی! چه مهمل مسخره ای!

ما برای بررسی این مساله از دو شیوه استفاده کرده ایم، روش اول، بررسی آمار و ارقام بهترین لیگ های اروپا یعنی لیگ برتر، لالیگا، بوندسلیگا، دسته یک(فرانسه) و سری آ و روش دوم، مروری بر نظرات مهم سرالکس فرگوسن، آرسن ونگر، خوزه مورینیو و آلن شیرر که از جنبه های مختلف به این مساله پرداخته اند.

…………….

آیا می توان ادعا کرد این لیگ، لیگ جذابی است و همه ی تیم های آن قدرتمند و دارای ارزش های واقعی یک باشگاه هستند؟ در ۸۳ سال گذشته، ۵۳ عنوان قهرمانی این لیگ بین دو تیم رئال مادرید و بارسلونا تقسیم شده است. در چنین شرایطی چقدر می توان به برد یک تیم (بجز بارسا) در مقابل رئال امیدوار بود؟!

لالیگا، لیگی موفق و محبوب است. از زمانی که رقابت های لیگ قهرمانان(در فصل ۹۳-۱۹۹۲) شروع شده تا کنون ۱۳ تیم مختلف از این لیگ در آن حضور داشته اند که بیش از هر کشور دیگری است.

آرسن ونگرنیز در این باره می گوید: این(لیگ اسپانیا) اساساً مسابقه ای دو نفره است که حتی پیش از آغاز فصل شروع می شود، در شروع فصل فقط یک سوال دارید: کدام یک قهرمان لیگ می شود، رئال مادرید یا بارسلونا؟

و نکته ی آخر اینکه لالیگا به بازی بسیار فنی مشهور است، در واقع لیگ اسپانیا کم ترین درصد پاس صحیح را در مقایسه با ۵ دوره لیگ برتر دارد ( ۷۷٫۵ درصد ), اما این سبکی است که روی سانتر کردن متمرکز نشده است، همچنین لالیگا دارای کم ترین ارسال موفق در هر بازی است ( ۵٫۷۶ ).

…………….

آلمان – بوندسلیگا

این لیگ بالاترین میانگین گل در هر بازی را دارد (۲٫۹۳) و بیشترین دقت در شوت زنی (۴۶٫۳%). بوندسلیگا همچنین دارای بالاترین میانگین سانترهای صحیح در حین بازی است (۷٫۱۱ سانتر صحیح در هر بازی). از طرفی دیگر این لیگ میانگین بیشترین تعداد خطا در هر بازی را نیز شاهد است (۳۱٫۷ خطا در هر بازی) و همچنین دارای بیشترین تعداد پاس های بلند (۱۴٫۲%). نکته قابل توجه درباره این لیگ این است که بوندسلیگا میانگین پائین ترین سن را در ترکیب ابتدایی تیم ها دارد، ۲۶ سال و ۵ روز. همچنین ۱۰ تیم متفاوت آلمانی نیز در لیگ قهرمانان حضور پیدا کرده اند.

با وجود تمام این آمارهای خوب، مساله ای که یکی از پایه های یک لیگ جذاب است در بوندسلیگا قابل تامل است. مثلا بایرن، سه گانه تاریخی اش را در حالی بدست آورد که تعداد قهرمانی هایش در بوندسلیگا به عدد بیست و دو رسید که این عدد یعنی ۱۷ مرتبه بیشتر از تیم های تعقیب کننده شان! به نظر می رسد در این لیگ نیز یک سویه بودن قدرت تا حد زیادی به چشم می خورد، که این خود از جذابیت یک لیگ خواهد کاست.

…………….

در دو دهه ی اخیر لیگ فرانسه افتخارات اروپایی خاصی نداشته است(بجز رسیدن موناکو به فینال لیگ قهرمانان) و اخیرا دیگر شاهد آن بازی های پر گلشان هم نیستیم، میانگین سنی نیز در این لیگ به سرعت به سمت پیر شدن می رود(۲٫۵۴ گل به ازای هر بازی). در یکی دو سال اخیر تنها نکات مثبت باقی مانده از ویژگی های لیگ فرانسه، سرعت عجیب آنها در گردش توپ و همچنین پیش بینی ناپذیر بودن قهرمانی لیگ است که مورد دوم با آمدن صاحبان جدید باشگاه پاریسن ژرمن رو به انحطاط می باشد. موناکو نیز اخیرا به برخی ستارگان پیشنهاد های جالب توجه می دهد، خرید فالکائو نمونه ای از این موج کهکشان سالاری (که منسوب به رئال مادرید است) در فرانسه است که این مساله می تواند لیگ فرانسه رو به لیگی دو قطبی مثل اسپانیا تبدیل کند.

…………….

ایتالیا – سری آ

این لیگ بین پنج لیگ برتر اروپا بیشترین دقت پاس را دارد (۸۱٫۱%) اما در زمینه دقت شوت ها ضعیف ترین آمار را دارد(۴۳٫۴%).

ونگر همچنین در مورد لیگ ایتالیا معتقد است: “آنها با ۲۰ تیمی کردن لیگ و فروش حق پخش تلویزیونی جداگانه آن را خراب کردند. این، رقابت را ناهموار کرد و سومین چیزی که به آنها ضربه زد رسوایی های پی در پی بود. فساد و دوپینگ، این دو با هم ترکیب شدند تا اعتبار ورزش آنها را نابود کنند.”

…………….

حضور تیمهای با سابقه ای همچون لیورپول، منچستر یونایتد، آرسنال، تاتنهام، نیوکاسل و ورود تیمهای متمول مانند چلسی و منچستر سیتی باعث شده تا این لیگ مدعی اصلی محبوبیت دردنیا باشد، آمارهای اخیر سازمانهای خصوصی معتبر در خصوص میزان طرفداران باشگاه های اروپایی و رقم ۳ میلیارد پوندی که بابت حق پخش تلویزیونی این رقابت ها فروخته شده، گواه بر این ادعاست.

تیمهای بزرگ لیگ انگلستان از نظر فوتبالی نیز موفق بوده اند، بطوری که تنها در دو فینال از نه فینال اخیر لیگ قهرمانان، تیم های انگلیسی حضور نداشته اند و اخیرا شاهد آن بودیم که سه تیم انگلیسی بطور همزمان، در نیمه نهایی باشگاه های اروپا حضور داشتند، این مهم در دو سال پیاپی به وقوع پیوست، همچنین علی رغم بلوایی که آلمانی ها با رسیدن دو تیمشان به فینال برپا کردند، مشابه این افتخار با حضور دو تیم انگلیسی در فینال ۲۰۰۸ مسکو نیز رقم خورد.

نکته ی دیگری که پویایی لیگ انگلستان را به تصویر می کشد قهرمانی تیم های مختلفش در اروپا بوده است این درحالی است که از لیگی مثل لالیگا تنها دو تیم(رئال و بارسا) سابقه ی قهرمانی اروپا را یدک می کشند. به داده های زیر توجه کنید:

باشگاه های انگلیسی قهرمان در اروپا: ۱- لیوپول ۲ – منچستریونایتد ۳- ناتینگهام فارست ۴- چلسی ۵- استون ویلا

باشگاه های آلمانی قهرمان در اروپا: ۱- بایرن مونیخ ۲- هامبورگ ۳- دورتموند

…………….

آلن شیرر: “لیگ انگلیس جذاب است ولی کیفیت ندارد.”

به اعتقاد او مشکل فوتبال انگلیستان چنین است که: “…ما تنها وین رونی را به عنوان یک مهاجم بین المللی در اختیار داریم. اگر به خط میانی نیز نگاهی بیندازید، باید این سوال را از خود بپرسید که استیون جرارد بعدی کجاست؟ در خط دفاع، کسانی که می‌توانند جانشین اشلی کول، جان تری و ریو فردیناند شوند, چه کسانی هستند؟ ما از لیگ‌مان چه می‌خواهیم؟ آیا می‌خواهیم تیمی داشته باشیم که نبازد، گل نخورد و همواره برتری بالایی نسبت به حریفان داشته باشد؟ مانند سال‌های ۱۹۹۹ و ۲۰۰۰ که منچستریونایتد با فاصله ۱۸ امتیاز نسبت به تیم دوم عنوان قهرمانی را از آن خود کرد. هیچ چیز خاصی در این مدل لیگ پیدا نخواهد شد. می‌توان لیگ انگلیس را جذاب دانست ولی کیفیت این لیگ به عقیده من تا حدودی به حاشیه رانده شده است.”

.

بر خلاف شیرر، آرسن ونگر می گوید: “رقابت فشرده، تعهد و سرعت. جذابیت لیگ برتر انگلستان به خاطر کیفیت شگفت انگیز بازیهایش است. اما به نظرم در کنار این عوامل, موفقیت لیگ به عوامل دیگری نیز بستگی دارد. اولین عامل این است که هواداران به هر ضربه ای که به توپ زده می شود واکنش نشان می دهند، این موجب تزریق سرعت به بازی می شود و همچنین بازیکنان با تعهد و اشتیاق بیشتری بازی می کنند. عامل دوم موفقیت لیگ انگلیس، فیلم برداری بازی ها است. حساسیت بازی ها، صدای زیاد تماشاگران و نحوه فیلم برداری بازی ها این لیگ را برای فوتبال دوستان خارج از انگلستان و رسانه ها، بسیار بسیار جذاب می کند.”

.

پپ گواردیولا: امیدوارم در آینده نزدیک بتوانم تیمی در آنجا داشته باشم.

او در مصاحبه ای می گوید:”به عنوان یک بازیکن به هیچ وجه نتوانستم علاقه‌ام برای بازی در انگلیس را پنهان کنم. کاری که نتوانستم آن را انجام دهم ولی امیدوارم در آینده بتوانم در این کشور مربیگری کنم. می‌خواهم با هواداران پر شور، فضای این کشور، رسانه‌ها و شیوه بازی فوتبال در این کشور آشنا شوم. فوتبال انگلیس همواره جذاب بوده است. حمایت هواداران در ورزشگاه‌های خانگی فوق العاده است. در ایتالیا همه هواداران شما را حمایت می‌کنند و دوستتان دارند ولی اگر ببازید، شما را خواهند کشت ولی در انگلیس هواداران همواره و در هر شرایطی از شما حمایت می‌کنند که فوق العاده است.”

.

مورینیو اظهار داشت: «… راستش را بخواهید عشق من لیگ جزیره است و دوست دارم به لیگ انگلیس برگردم و برای مدت طولانی در آنجا بمانم. دوست دارم مربیگری یک تیم خوب انگلیسی را برای چندین سال عهده دار شوم.»

.

سرالکس فرگوسن: این لیگ برای قهرمانی بسیار سخت است.

فرگوسن اواخر فصل به خبرنگاران گفته بود: اگر خوزه به چلسی باز گردد، یک رقابت بزرگ بوجود خواهد آمد. با پولی که سیتی دارد آنها کنار نخواهند رفت. فکر می کنم آرسنال بهتر خواهد شد. این مسلم است و خیلی ها می دانند که آرسنال نفرات خود را قوی تر خواهد کرد و تاتنهام نشان داده است که هر فصل بهتر می شود. پس این لیگ برای قهرمانی بسیار سخت است. هیچ شکی در آن نیست.”

با تشکر از

کانون هوادارن آرسنال، ویکی پدیا، خبرگزاری گل، اسکای اسپورت... - پایگاه هواداران منچستر یونایتد در ایران